مقـدمه:تاريخچه استفاده از ميكرو ارگانيسم هاي زنده در غذا به ويژه باكتري هاي توليد كننده اسيد لاكتيك به منظور حفظ و بهبود سلامت انسان بسيار طولاني است.76 سال قبل از ميلاد مسيح ، مورخ رومي(Roman) استفاده از فرآورده هاي تخميري شير را به منظور درمان گاستروآنتريت توصيه نمود.  از زمان پيدايش عصر ميكروب شناسي ، تعدادي از محققين مانند : Carr  ، Tisser  و Metchinkoff  اين اثرات مفيد را به تعادل ميكروبي روده نسبت دادند . فرضيه پروبيوتيك ها در اوايل سال هاي 1900 شكل گرفت , زماني كه برنده جايزه نوبل ، Metchinkoff  Elieاين فرضيه را مطرح كرد كه مصرف ماست حاوي لاكتوباسيلوس منجر به كاهش باكتريهاي توليد كننده سم در روده شده و در نتيجه باعث افزايش طول عمر ميزبان مي شود .   Tisser نشان داد كه    بيفيدو باكتريا ، باكتري غالب فلور روده نوزاداني كه شير مادر مصرف مي كنند است. وي تجويز بيفيدو باكتريا را به نوزادان داراي اسهال توصيه مي كرد و ادعا مي نمود كه اين باكتري ها ، جانشين باكتري هاي گندزايايجاد كننده اسهال در روده مي شوند .  نقش برجسته  فلور ميكروبي روده  براي ايجاد مقاومت در برابر  بيماري ها ، به وسيله Bohnhoff و همكاران  ، Freter ، Collins و Cater نشان داده شده است . اولين مطالعات باليني بر روي پروبيوتيك ها در دهه 1930 در مورد اثر بخشي آنها در يبوست انجام شد. از آن زمان به بعد ، تعداد اين مطالعات دائماً افزايش يافته است و بسياري از اين مطالعات در اروپا و آسيا انجام شده اند . واژه پروبيوتيك به معني براي زندگي (For life) ، از زبان يوناني مشتق شده است . اين واژه اولين بار توسطLilly و Stillwell در سال 1965 به منظور توضيح ” مواد ترشحي به وسيله يك ميكروارگانيسم كه رشد يك ميكروارگانيسم ديگر را تحريك مي كند“ استفاده شد و بنابراين ، متضاد واژه آنتي بيوتيك است .Parker  اولين فردي بود كه واژه پروبيوتيك را در مفهومي كه امروزه استفاده مي شود به كار برد . وي پروبيوتيك ها را به عنوان « ارگانيسم ها و موادي كه در برقراري تعادل ميكروبي روده موثر هستند » تعريف كرد. در 1989 ، Fuller  در تلاش براي بهبود تعريف Parkerاز اين واژه ، تعريف زير را ارائه نمود : يك مكمل غذايي از ميكروب هاي زنده كه با بهبود تعادل ميـكروبي روده ، اثرات مـفيدي بر روي مـيزبان ( انسان يا حيوان) اعـمال مي كند. تعريف ارائه شده در زير ، نزديك ترين تعريف به تعريف كامل Havenaar و همكاران از واژه پروبيوتيك است :  فرآورده اي از يا محصولي حاوي ميكروارگانيسم هاي زنده و مشخص در تعداد كافي كه فلور ميكروبي را از طريق جايگيري يا مستقر شدن در بخشي از بدن ميزبان تغيير داده و بدين ترتيب باعث اعمال اثرات مفيد بر سلامتي ميزبان مي شوند».(1) پـــــــروبیوتیک ها : پروبیوتیک ها را می توان یکی از مهم ترین دستاورد های پیشرفت تکنولوژی دانست که در آن از شرایط طبیعی میکروارگانیسم ها در دستگاه گوارش و تعادل موجود در طبیعت الهام گرفته شده است . پروبیوتیک ها یک یا مخلوطی از چند میکروارگانیسم هستند که سبب تحریک رشد باکتری های مفید روده و کاهش بیماری زایی میکروب های مضر می شوند و مکانیزم عمل آنها متکی به جایگزینی و حیات آنها در دستگاه گوارش است. پروبیوتیک ها نه تنها به عنوان محرک رشد بلکه برای تحریک دستگاه ایمنی و پیشگیری از ابتلا به بسیاری از بیماری ها به کار گرفته می شوند.(2)(3) به عنوان مثال پروبیوتیک ها برای درمان موثر اسهال بزرگسالان و کودکان ، پیشگیری از اسهال ناشی از مصرف آنتی بیوتیک و تسریع بهبود التهاب روده استفاده قرار میگیرد. مهم ترین اثر پروبیوتیک ها انسانی ممانعت از اسهال مسافرتی است. در حیوانات افزایش وزن روزانه ، بهبود ضریب تبدیل مواد غذایی و کاهش تلفات اولین عامل تحت تاثیر بوده و کاهش اسهال و بیماری ها ، عوامل ثانویه موثر از مصرف پروبیوتیک ها می باشند. پروبیوتیک ها به طور معمول از گونه های لاکتوباسیل ، بیفیدوباکتریوم و استرپتوکوک هستند این عوامل می توانند در دستگاه گوارش انسان بر دیگر میکروارگانیسم هایی که به طور بالقوه پاتوژن هستند غالب شوند همچنین تصور می رود که فراورده های متابولیک جانبی تولید می کنند که به عنوان تعدیل کنده های ایمنی عمل می نمایند.(3) گونه های لاکتوباسیلوس شامل l.acidophilos  ،l.bulgaricus   ، l.caseirbmmosus  ، l.delbrueckii  ، l.fermentum  ، l.plantarum  ، l.reuteri  ، l.rbamnosus GG  ، l.sporogenes   . گونه ای بیفیدوباکتریوم شامل    B.adolescentis ، B.animalis ، B.bifidum  ، B.brere  ، B.infantis  ، B.lactis  ، B.longum ساکارومیسس ها شامل S.boulardii  و S.cererisiae . (3) این میکروارگانیسم های زنده شبیه به میکروارگانیسم های مفیدی هستند که به طور طبیعی در روده انسان یافت می شوند. آنها به طور عمده به شکل مکمل های غذایی در دسترس مصرف کنندگان هستند و زمانی که به مقدار کافی به میزبان برسند اثرات مفیدی را به میزبان می گذارند. آنها به تنهایی یا در ترکیب به صورت قرص ، قطره ، مایعات ، کپسول خوراکی یا 10کپسول واژینال در دسترس هستند . آنها همچنین در غذاهای مختلف تخمیر از جمله ماست وجود دارند. لاکتوباسیلوس ها به طور معمول در حفره های دهان ، ایلئوم ileum ، کولون و واژن وجود دارند.(4) هنگامی ک به صورت دهانی یا واژینالی استفاده می شوند به طور معمولی ایمن هستند و به خوبی تحمل می شوند . (5) یکی از نگرانی های مرتبط با پروبیوتیک ها توانایی این ارگانیسم ها برای ایجاد عفونت های سیستمیک است اگرچه به ندرت ولی باکتریمی و فانجمی fungemia  مرتبط با پروکاریوت ها گزارش شده است.(4)   خطر باکتریمی حاصل از پروکاریوت ها ی لاکتوباسیل 1نفر در 1 میلیون مصرف کننده تخمین زده می شودو خطر fungemia از saccharomyces boulardii  1نفر در 5.6 میلیون مصرف کننده تخمین زده می شود. فاکتورهای احتمالی برای عفونت های سیستمیک شامل سرکوب سیستم ایمنی ، critical illness  ، catheters ورید مرکزی و اختلال در اپیتلیال روده . پروبیوتیک ها به صورت دهانی برای مبارزه با عفونت های ادراری به صورت سیستماتیکی جذب نمی شوند اما به جای آن به محل عمل خود بوسیله ی عبور از طریق سیستم gastrointestinal   (معده _ روده) به داخل واژن وارد می شوند.البته  بعید است که پروبیوتیک ها به سیستمیک گردش خون راه پیدا کنند و به خاطر همین بعید است که باعث آسیب شوند.  با توجه به meta – analysis   و تحلیل و بررسی سیستماتیک ،در 1500 زن باردار از درمان پروبیوتیک استفاده کردند این درمان پروبیوتیک در زنان باردار بین هفته 32و36 آغاز و تا تحویل ادامه یافت.  مطالعات موجود در meta-analysis  مقایسه گونه لاکتوباسیلوس به تنهایی یا ترکیب با گونه ی بیفیدوباکتریوم با دارونما بود. مشاهده شد هیچ افزایشی در شیوع سقط جنین یا نا هنجاری که مورد انتظار بود صورت نگرفت چرا که استفاده از پروبیوتیک ها بیشتر در 3 ماهه سوم رخ داده است بنابراین بعید است به اندام ها تاثیر بگذارند.(4)   معیارهای انتخاب سویه های پروبیوتیک: پروبیوتیک ها عموما از منابع انسانی تهیه شده و باکتری های غیر بیماری زا می باشند . انتخاب گونه های پروبیوتیک بر سابقه طولانی مدت استفاده بدون عوارض جانبی صورت می گیرند. لازم به ذکر است که میکروارگانیزم کاربردی به عنوان پروبیوتیک باید توانایی عبور از سد معده و رشد در روده کوچک ، سکون و یا کلون را داشته باشد. سایر معیارهای مطرح برای انتخاب پروبیوتیک مناسب عبارتند از : -عدم بیماری زایی و عدم توانایی تولید سم - زنده و فعال ماندن در دستگاه گوارش به معنی مقاومت در برابر اسید معده و نمک های صفراوی - توانایی اتصال به سلول های مخاط روده - توانایی مقابله با باکتری های بیماری زا از طریق تولید ترکیبات ضد باکتریایی ، حذف رقابتی یا کاهش PH  کولون - توانایی تثبیت فلور باکتریایی روده - مقاومت و زنده ماندن در فرایند تولید - حفظ کارایی در شرایط محیطی گوناگون - قابلیت تولید در مقیاس صنعتی - ثبات خصوصیت و بقا طی دوره انبارداری - اعمال اثرات سودمند بر میزبان - سهولت و سرعت تکثیر در شرایط آزمایشگاه و درون بدن موجود زنده - مقاومت در برابر آنتی بیوتیک های متداول - عدم انتقال مواد ژنتیکی به میکروارگانیسم های بیماری زا ( مثل فاکتورهای مقاومتی ) - امروزه پروبیوتیکی باید عمر قفسه ای مناسبی داشته و در زمان مصرف حاوی تعداد زیادی سلول زنده میکروارگانیزم بوده و عاری از باکتری های بیماری زا و سموم آن ها باشند. امروزه فنون میکروبیولوژیکی کلاسیک ، تکنیک هایی بر پایه PCR ، الایزا و تکنیک های پیشرفته پزشکی همگی بر زنده ماندن میکروارگانیزم ها طی عبور از دستگاه گوارش دلالت میکنند.(8)   مهم ترین تولیدات پروبیوتیک ها: به طور کلی مواد مترشحه از پروبیوتیک ها عبارتند از:‌ 1- اسید های چرب آزاد کوتاه زنجیر(ضروری برای سلول های دیواره روده و اسیدی کردن روده )، ۲- ویتامین های گروه ب ، ۳- کوفاکتورهای ضروری ، ۴- پیش سازه های هورمونی ، ۵- مواد بازدارنده رشد مانند اسید های آلی ، و اتانول و باکتریوسین ها  (فایسین – لاکتنین – هلوتیسین –  پدیوسین ) ۶- سایر موارد شامل بنزوات ها – دی اکسید کربن – استالدهید – استونین – 2و۳ بوتان دی ال – آنزیم های تجزیه کننده باکتریها – روترین -  آب اکسیژنه البته عواملی نیز وجود دارند که باعث از بین رفتن اثر پروبیوتیک ها میشوند مانند تغذیه نا سالم (رژیم های درمانی و اصلا ح هضم )، هضم ناقص مواد غذایی مختلف ، مصرف آنتی بیوتیک ها و سایر داروها (استروئیدهاو NSAIDS )،کلر زنی آب و اضطراب. شرایط محیط، pH فراورده ، میزان اکسیژن مولکولی ، دمای نگهداری ، مقدار نمک ، میزان کربوهیدرات قابل تخمیر(6)   پروبیوتیک ها جایگزین آنتی بیوتیک ها : آنتی بیوتیک ها بر حسب نوع باکتری ، باکتری کنش ویا متوقف کننده رشد باکتری می باشند. در حالت اول ، باکتری پس از تماس با آنتی بیوتیک به واسطه آسیب شدید وارده به متابولیسم حیاتی اش ، از بین رفته و می میرد. در حالت توقف کننده رشد ، تنها رشد باکتری متوقف شده و در صورت قرارگیری در محیط فاقد آنتی بیوتیک رشد آن از سر گرفته خواهد شد. در 40 تا 50 سال گذشته مصرف آنتی بیوتیک ها در صنعت پرورش دام به خصوص طیور به طور فزاینده و بدون محدودیتی خاص فزونی یافته است. تنها در چند سال اخیر محدودیت های زمانی بین حذف دارو و زمان کشتار و منع مصرف بعضی از آنتی بیوتیک ها مثل فورازولیدون اعمال شده است. آنتی بیوتیک های کاربردی در پرورش طیور به طور عمده برای 3 منظور مورد استفاده قرار می گیرند: -کمک به درمان طیور و باز گرداندن آن ها به حالت عادی - افزایش رشد و راندمان غذایی - کمک به پیشگیری از شیوع بیماری های شایع گله مصرف زیاد آنتی بیوتیک ، اشتباه در استفاده از آنها ، مصرف آنتی بیوتیکهای غیر استاندارد ، عدم اتمام دوره درمان ، استفاده از آنتی بیوتیک ها به عنوان مکمل غذایی و افزایش دهنده رشد ، از جمله عواملی است که سبب شده اثرات سوء آنتی بیوتیک ها تشدید شده و مقاومت به آنتی بیوتیک ها در بین سویه های بیماری زا ایجاد شده و گسترش یابد. از سوی دیگر مصرف محصولات دامی آلوده به آنتی بیوتیک ، برای انسان خطرناک بوده و سبب واکنش ازدیاد حساسیت ، بروز عفونت های ثانویه ، اختلالات سوخت و سازی و مقاومت آنتی بیوتیکی می گردد. از دیگر مشکلات استفاده بی رویه از آنتی بیوتیک ها ، تاثیر آن بر روی میکروفلور بومی روده است. آنتی بیوتیک ها به فلور طبیعی و سالم دستگاه گوارش آسیب زده و همان طور که ذکر شد نقش محافظتی آنها را از بین می برند. تحقیقات نشان داده که امکان ابتلا به بیماری هایی نظیر واژینیت و عفونت های اسهالی با مصرف آنتی بیوتیکها افزایش می یابد. با توجه به مشکلات ناشی از مصرف آنتی بیوتیک ها ، امروزه عی می شود تا با یافتن جایگزین مناسب براین مواد شیمی درمانی ، از آسیب وارده ناشی از مصرف آنها ممانعت به عمل آید. بررسی های صورت گرفته نشان می دهد که پروبیوتیک ها با اعمال خصوصیات منحصر به فرد خود می توانند علاوه بر بهبود کیفیت حیات میزبان ، در آینده جایگزین آنتی بیوتیک ها در سطح پیشگیری و درمان شوند.   تفاوت عملکرد آنتی تیوتیک ها و پروبیوتیک ها : عملکرد آنتی بیوتیک ها و پروبیوتیک ها دارای تفاوت های چندی است . مطالعات نشان داده که مصرف پروبیوتیک دارای مزیت های چندی نسبت به آنتی بیوتیک ها است که از آن جمله می توان به موارد زیر اشاره کرد: ü پروبیوتیک ها توانایی ترمیم آسیب وارده به میکروفلور دستگاه گوارش ، ناشی از به کارگیری آنتی بیوتیک ها را دارند. ü پروبیوتیک ها سیستم ایمنی طبیعی میزبان را تحریک کرده و تقویت می نمایند. ü پروبیوتیک ها در رقابت با انواع باکتری های بیماری زا بر سر خوراک و جا ، آن ها را حذف می کنند. ü پروبیوتیک ها با تولید آنزیم  و ویتامین ، کارایی دستگاه گوارش برای هضم خوراک را افزایش می دهند. ü پروبیوتیک ها با افزایش PH  روده از استقرار باکتری های بیماریزا همانند E.coli و Salmonella  ممانعت به عمل می آورند. ü    پروبیوتیک ها با تولید ترکیبات ضد میکروبی می توانند سویه های بیماری زا را از بین ببرند.(13) مکانیسم اثر پروبیوتیک ها :   مکانیزم اثر پروبیوتیک ها در بهبود کیفیت حیات میزبان و ممانعت از ابتلا به بیماری های عفونی به طور دقیق مشخص نشده است. به علاوه یک باکتری پروبیوتیک ممکن است باکتری های بیماری زای مختلف را با مکانیزم های متفاوتی مهار کند. مکانیزم های احتمالی پروبیوتیک ها برای حفاظت میزبان در برابر عوامل بیماری زا به شرح زیر است: ü    تولید ترکیبات مهار کننده ü    رقابت برای جایگاه های اتصال ü    رقابت برای کسب مواد غذایی ü    از بین بردن گیرنده های سم در سلول های روده ü    تقویت سیستم ایمنی ü    فعالیت ضد سرطانی تولید ترکیبات مهار کننده: پروبیوتیک ها با تولید مواد مختلف ، رشد باکتری های گرم مثبت و منفی را مهار می کنند. این مواد نه تنها تعداد باکتری های زنده بیماری زا را کم می کند متابولیسم انرژی و یا تولید سم آنها را تحت تاثیر قرار دهد. این ترکیبات مهار کننده شامل موارد زیر می باشند: ü اسید های چرب زنجیره کوتاه همانند استات ، لاکتات ، پروپیونات ، سوکسینات و بوتیرات ü    پر اکسید هیدروژن ü ترکیبات باکتریوسین : تولید باکتریوسین ها یا ترکیبات پروتئینی توسط باکتری های اسید لاکتیک به طور کامل بررسی شده است. باکتریوسین تولیدی توسط این گروه از باکتری ها می تواند از رشد تمامی گونه های باکتریایی ممانعت به عمل اورد. نایسین تنها باکتریوسین تولیدی توسط لاکتوباسیلی با نام Lactobacillous lacis spp.lactis  می باشد که در حال حاضر خالص شده و در محصولات غذایی مورد استفاده برای انسان به کار گرفته می شود. رقابت برای جایگاه های اتصال: مجموع کلیه فرایند هایی که باکتری ها با آن کولونیزه شدن یا استقرار سایر گونه های باکتریایی را در بدن مهار می کنند "مقاومت در برابر کولونیزه شدن " نامیده می شود. پروبیوتیک ها به صورت رقابتی از اتصال باکتری های بیماری زا بر روی سطوح سلول های اپی تلیال روده ممانعت می کنند. بسیاری از عوامل بیماری زا برای ایجاد بیماری باید بتوانند به دیواره روده متصل شوند . بنابراین سویه های پروبیوتیک با توجه به غلظت سلولی بالای موجود در محصولات ، توانایی رقابت بالاتری برای اتصال به جدار روده داشته و می توانند از ایجاد بیماری ممانعت به عمل آورند. تحقیقات نشان داده که پروبیوتیک ها احتمالا با افزایش موسین های روده ای از اتصال E.coli  بالقوه بیماری زا به جدار روده جلوگیری می کنند. رقابت برای کسب مواد غذایی: رقابت برای جذب مواد غذایی به عنوان یکی از مکانیزم های اثر پروبیوتیک  پیشنهاد شده است. پروبیوتیک ها احتمالا از مواد غذایی مورد مصرف باکتری های بیماری زا استفاده می کنند. به عنوان مثال مطالعات آزمایشگاهی نشان داده است که میکروارگانیزم های روذه ای توانایی بالاتری در جذب منومر های گلوکز، n- استیل گلوکز آمین و اسیدسیالیک موجود در کولون نسبت به باکتری بیماری زای Clostridium dificile دارند. از بین بردن گیرنده های سم در سلول های روده: تحقیقات نشان داده که Saccharomyces boulardii میزبان را بر علیه بیماری روده ای ناشی از باکتری روده ای ناشی از باکتری Clostridium dificile  محافظت می کند . این عمل با از بین بردن گیرنده های سم در مخاط روده صورت می گیرد. تقویت سیستم ایمنی : باکتری های پروبیوتیک مکانیزم های دفاعی درونی میزبان را تقویت می کنند. شواهدی که اخیرا بدست آمده بیان می دارد که تحریک سیستم ایمنی اختصاصی و غیر اختصاصی از جمله مکانیزم های اثر پروبیوتیک ها است. پروبیوتیک ها در سطوح متعددی بر روی سیستم ایمنی تاثیر می گذارند که ازجمله می توان به افزایش سطح سایتوکاینها cytokines و ایمونوگلوبولین ها ، افزایش تکثیر سلول های تک هسته ای ، فعال کردن ماکروفاژها ، افزایش فعالیت سلول های کشنده طبیعی ، تعدیل خود ایمنی و تحریک ایمنی در برابر باکتری های بیماری زا و پروتوزوا اشاره کرد. نشان داده شده است که تمامی سلول های باکتریایی ، تکثیر سلول های ایمنی را افزایش می دهند و تولید سایتوکاین های پیش التهابی مانند فاکتور نکروز تومورآلفا و اینترلوکین 6 را القا می کنند. پروبیوتیک ها سرکوب تکثیر لنفوسیت ها و تولید سایتوکاین ها توسط سلول های T را تحت تاثیر قرار می دهند. مهم تر از همه این که با پروبیوتیک ها سیستم ایمنی فعال شده ولی پاسخ التهابی مضر اعمال نمی شود. پاسخ ایمنی با مصرف هم زمان چند پروبیوتیک افزایش می یابد به عبارت دیگر پروبیوتیک ها به صورت سینرژی عمل می نمایند . مثال بارز سینرژی در Lactobacillus sp.  و Bifidobacterium sp. دیده می شوند. تحریک مقاومت غیر اختصاصی میزبان در برابر باکتری های بیماری زا بوسیله پروبیوتیک ها ، با کاهش واکنش های افزایش حساسیت سبب متعادل کردن پاسخ های ایمنی میزبان علیه باکتری های بیماری زا می گردد. پروبیوتیک ها به دلیل تحریک بافت لنفوئید رودهای ، منجربه افزایش پاسخ ایمنی هومورال شده در نتیجه در درمان و پیشگیری از بیماری های روده ای ناشی از ویروس ها مفید می باشند. ایمنی ناشی از واکسن روتاویروس در صورت استفاده از پروبیوتیک لاکتوباسیل کاهش یافته و به همان نسبت میزان دفع این ویروس ها کم می شوند. این امر به واسطه افزایش پاسخ ایمنی است و می تواند در درمان و پیشگیری از این بیماری موثر واقع شود. فعالیــــت ضد سرطانی: تحقیقات نشان داده که پروبیوتیک ها دارای فعالیت ضد تومری بوده و از سرطان ممانعت به عمل می آورند اما پایه و اساس این مکانیزم به طور دقیق مشخص نشده است.(9) غذاهای پروبیوتیکی: غذاهای پروبیوتیکی عبارتند از فرآورده های حاوی سلول های میکروبی و یا ترکیبات سلول های میکروبی که دارای اثرات مفید بر سلامتی میزبان هستند. از ترکیب های مختلف حاوی گونه های لاکتوباسیلوس ، بیفیدوباکتریوم و انتروکوکوس در این فرآورده ها استفاده می گردد. غذاهای پروبیوتیک از سال 1920 در ژاپن تولید می شوند. امروزه افزایش روز افزونی را در تعداد گونه های میکروبی در فرآورده های پروبیوتیک بویژه فرآورده های لبنی داریم. درکل غذاهای تخمیری وسیله اصلی تجویز ارگانیسم های پروبیوتیک است غذاهای پروبیوتیک را می توان در مرحله اول به دو دسته کلی تقسیم بندی کرد: غذاهای پروبیوتیک با منشاء شیر و فرآورده های لبنی پروبیوتیک غذاهای پروبیوتیک غیر لبنی فراورده های لبنی پروبیوتیک شامل : ماست ، ماست منجمد ، کفیر ، دوغ کره ، بستنی ، شیر اسیدوفیلوس (شیر ابتدا با لاکتوباسیلوس اسیدوفیلوس تلقیح شده و سپس تخمیر می شود ) ، شیر اسیدوفیلوس شیرین ، لبنه   ( پنیر قابل پخش که از ماست تهیه می شود ) ، ویلی ( شیر کامل کشت داده شده ) ، کرما ویلی ( خامه کشت داده شده ) ، سایر فرآورده های لبنی کشت داده شده مانند : لاسی، داهی ( یا دادهی ) ، مازیوا لالاو چاچ ، برخی از پنیرهای نرم و غیره. در بین محصولات تخمیری شیر ، ماست مهمترین فراورده برای تجویز ارگانیسم های پروبیوتیک است. فرآورده های پروبیوتیک غیر لبنی شامل : تمپه ، کلم ترش ، میسو ، کیم چی، خیار شور و غیره ، است. غذاهای پری بیوتیکی شامل : عسل ، میوه ، سرکه ، شربت سیب خام ، جوانه گندم ، گوجه فرنگی و غیره ، می باشد.(10) عادات غذایی نا مناسب یکی از عوامل ایجاد بیماری و مرگ زودرس در جوامع توسعه یافته است چاقی، دیابت نوع 2 ، بیماری های قلبی و سرطان از نمونه های بارز در دنیای مدرن است. باید به صورت دانش در مورد خطرات و فواید مرتبط با مواد غذایی به مردم منتقل شود یک راه ساده برای انجام این کار استفاده هوشمند از اطلاعات موجود در برچسب محصولات مواد غذایی است بر اساس این پارلمان اروپا و شورای اتحادیه اروپا اعلام می دارد که باید برچسب مواد غذایی بر اساس شواهد علمی باشد. روش های تولید و ساخت مواد غذایی ممکن است خواص پروبیوتیک ها را تحت تاثیر قرار دهد.(11) در کانادا تمام محصولات پروبیوتیک از نظر بالینی مورد آزمایش قرار نگرفته اند ققط 2 تا پروبیوتیک ها که اثبات شده اند قابل دسترس هستند : eight – strain vsl 3   برای روده و ماست حاوی بیفیدوباکتریوم لاکتیس DN001  برای نظم. مطالعات نشان می دهد که تغذیه خوب در دوران بارداری شانس داشتن یک کودک سالم را بهبود می بخشد و باعث کاهش خطر بیماری هایی مانند دیابت و بیماری قلبی در دوران بعدی زندگی کودک می شود واژینوز باکتریال خطر زایمان زودرس را افزایش می دهد استفاده روزانه از کپسول های  ژلاتینی حاوی   l rhamnosus GR-1  و l reuteri RC -14  کاهش خطر ابتلا به واژینوز باکتریال و باعث نگهداری طبیعی لاکتوباسیل واژینال نشان داده است. در مطالعات حیوانی این سویه ها در دوران بارداری بی خطرهستند و باعث ارتقا سلامت مادران و نوزادان میشوند. همچنین این لاکتوباسیل نقشی در پیشگیری از استعمار واژن توسط استرپتوکوک های گروه B می شوند این دسته از باکتری ها می توانند باعث بیماری جدی و حتی مرگ در نوزادان شوند. لاکتوباسیل های خاص دیگری می توانند باعث مهار رشد و چسبندگی استرپتوکوک در آزمایشگاه شده اند اما آیا آنها می توانند این کار را در داخل بدن انجام دهند این هنوز آزمایش نشده است. بعضی از محققان استدلال می کنند که تغییرات اساسی در رژیم غذایی باعث شده که باکتری های مفیدی که در روده قرار دارند از بین بروند بنابراین باید این باکتری های مفید دوباره جایگزین شوند.(12) تعداد کمی از پروبیوتیک های اثبات شده جهان در کانادا در دسترس هستند برای مصرف کنندگان برای دست یابی به پروبیوتیک های اثبات شده با کیفیت بالا واردات آنها از ایالت متحده و اروپا صورت می گیرند. در سالهای اخیر توجه زیادی نسبت به افزودن پروبیوتیک و پره بیوتیک به منظور بهینه سازی فلور میکروبی روده معطوف شده است. با این همه استفاده از مکمل ها همانند آنتی بیوتیک ها باید بر پایه شواهد صورت گیرد آکادمی بیماری های کودکان آمریکا (AAP) به تازگی کاربردهای پزشکی پروبیوتیک ها و پره بیوتیک را مورد بازبینی قرار داده تا به هدایت پزشکان برای ارایه مشاوره به والدین درباره ی استفاده از این فراورده ها به عنوان مکمل های تغذیه ای اضافه شده به غذای کودکان از جمله شیر خشک کمک کند.(7) دستگاه گوارش نوزادان در بدو تولد استریل است اما کلونیزاسیون باکتری ها به سرعت صورت می گیرد به نظر می رسد سن بارداری ، روش زایمان و رژیم غذایی تاثیر چشمگیری روی این فرایند داشته باشد تصور می شود که اختلالات تنظیمی ساختار دفاعی مخاط روده در آغاز زندگی ، عاملی برای ایجاد بسیاری از مشکلات مزمن مانند بیماری آتوپیک ( از جمله آسم ، آگزما و رینیت آلرژیک ) و بیماری خود ایمنی ( مانند مولتیپل اسکلروز ، دیابت نوع یک و بیماری التهابی مزمن روده ) باشد از ان جایی که رژیم غذایی اولیه نوزاد و محیط میکروبی روده و عملکرد ایمنی تاثیر دارد تصور می شود که این دو ، عوامل مهمی در سلامت کلی نوزاد باشد.(11) . از دسامبر سال 2010، در ايالات متحده دست کم دو نوع شيرخشک حاوي پروبيوتيک‌ها براي نوزادان عرضه شده است. يکي از آن‌ها حاوي بيفيدوباکتريوم لاکتيس و ديگري حاوي لاکتوباسيل رامنوسوس LGG) GG) است. ثابت نشده که افزودن پروبيوتيک‌ها به گرد شيرخشک براي نوزادان ترم سالم زياني داشته باشد. با اين همه، هيچ گونه شواهدي مبني بر اثربخشي باليني اين شيرخشک‌ها وجود ندارد و مصرف روتين آن‌ها توصيه نشده است. هيچ مطالعه‌اي منافع مصرف اين شيرخشک‌ها را در مقايسه با شير مادر در سلامت نوزاد بررسي نکرده است. تا زماني ‌که بي‌خطري پروبيوتيک‌ها به اثبات برسد، اين فرآورده‌ها نبايد براي کودکاني که به شدت بيمارند يا بيماري مزمن دارند تجويز شوند. مدت بهينه تجويز پروبيوتيک‌ها و همچنين دوز و گونه مناسب آن‌ها شناخته نشده است. آثار طولاني‌مدت پروبيوتيک‌ها روي فلور ميکروبي روده در کودکان نيز ناشناخته مانده است.(7) تاثیرات پروبیوتیک ها روی نوزادان : اسهــال حـاد ميـــکروبي: استفاده از پروبيوتيک‌ها در مراحل اوليه اسهال ناشي از گاستروآنتريت حاد ويروسي ممکن است طول مدت آن را تا يک روز در شيرخواران و خردسالان سالم از ساير لحاظ کاهش دهد. اين سودمندي به سويه باکتري بستگي دارد؛ LGG موثرترين پروبيوتيک گزارش‌شده براي اين منظور است. با اين همه، شواهد از مصرف روتين پروبيوتيک‌ها براي پيشگيري از اسهال عفوني مگر در شرايط خاص (مانند مراکز مراقبتي کودکان) حمايت نمي‌کنند. مصرف واکسن 5 ظرفيتي جديد روتاويروس احتمالا براي پيشگيري از شايع‌ترين نوع اسهال عفوني حاد در شيرخواران، از مصرف پروبيوتيک‌ها موثرتر است.(3)(7)   اسهال ناشي از آنتي‌بيوتيک: شواهدي وجود دارد که از کاربرد پروبيوتيک‌ها براي پيشگيري از اسهال ناشي از آنتي‌بيوتيک حمايت مي‌کند، اما هيچ شواهدي مبني بر موثر بودن آن‌ها براي درمان در دست نيست. LGG، بيفيدوباکتريوم لاکتيس، استرپتوکوک ترموفيلوس و ساکارومايسس بولاردي شايع‌ترين پروبيوتيک‌هايي هستند که در کارآزمايي‌هاي تصادفي‌شده شاهددار به کار رفته‌اند. هيچ کارآزمايي تصادفي‌شده شاهدداري اثر مصرف پروبيوتيک‌ها را در کودکان دچار اسهال ناشي از کلستريديوم ديفيسيل ناشي از آنتي‌بيوتيک مورد بررسي قرار نداده است.(3)(7) بيمــاري‌هاي آتــــــوپيک: ثابت شده که فلور باکتريايي روده در کودکان دچار بيماري آتوپيک در مقايسه با کودکان بدون بيماري آتوپيک بيشتر حاوي کلستريديوم و کمتر حاوي بيفيدوباکتريوم است. به همين دليل، اين فرضيه شکل گرفته که تجويز پروبيوتيک‌ها به شيرخواران در معرض خطر بيماري آتوپيک– به ويژه کساني که شيرخشک مصرف مي‌کنند– مي‌تواند سودمند باشد. شواهدي وجود دارد که از مصرف پيشگيرانه پروبيوتيک‌ها در مادران باردار و ادامه درمان در مادر و نوزاد به هنگام شيردهي حمايت مي‌کند؛ اما هنوز به پژوهش‌هاي بيشتري نياز است. اثربخشي مصرف پروبيوتيک‌ها در درمان اگزما اثبات نشده است.(7) انتـــروکـوليت نکروزان: در نوزادان نارس اغلب فلور ميکروبي طبيعي دستگاه گوارش با تاخير و به صورت نابجا ايجاد مي‌شود که شايد ناشي از محدوديت در تغذيه گوارشي و تجويز مکرر آنتي‌بيوتيک‌ها باشد. به نظر مي‌رسد که اين عوامل در افزايش خطر انتروکوليت نکروزان (NEC) در نوزادان نارس مشارکت داشته باشند. شواهدي براي حمايت از مصرف پروبيوتيک‌ها در نوزادان داراي وزن تولد بسيار کم (وزن هنگام تولد 1500-1000 گرم) وجود دارد. با اين حال، تعيين مقدار و نوع خاص پروبيوتيک‌ لازم، دشوار است. (7) بيماري التهابي مزمن روده: برآورد مي‌شود که تا 70 از کودکان و بزرگسالان مبتلا به بيماري التهابي روده (مانند بيماري کرون يا کوليت اولسروي مزمن) به طور روتين از داروهاي مکمل و جايگزين استفاده مي‌کنند؛ از آن جمله مي‌توان به پروبيوتيک‌ها اشاره کرد که به عنوان درمان کمکي يا جايگزين براي داروهاي تجويزي به کار مي‌روند. به لحاظ نظري، پروبيوتيک‌ها ممکن است در درمان چنين بيماري‌هايي مفيد باشند. با اين همه، سودمندي درازمدت استفاده از پروبيوتيک‌ها براي درمان بيماري کرون به پژوهش بيشتر نياز دارد و در کودکان توصيه نمي‌شود. نتايج کارآزمايي‌هاي تصادفي‌شده شاهدداري که در آن‌ها از پروبيوتيک‌ها براي درمان کوليت اولسروي مزمن استفاده شده اميدوارکننده است، اما به تاييد بيشتر نياز دارد.(7) بيـــماري‌هاي ديگر: سودمندي پايدار يا درازمدت مصرف پروبيوتيک‌ها در درمان اختلالاتي مانند سندرم روده تحريک‌پذير، يبوست و عفونت‌هاي خارج روده‌اي به پژوهش بيشتري نياز دارد؛ و هم‌اکنون، کاربرد آن در کودکان توصيه نمي‌شود. شواهدي ‌وجود دارد که نشان مي‌دهد پروبيوتيک‌ها ممکن است در درمان کودکان دچار گاستريت هليکوباکتر پيلوري و کوليک نوزادي مفيد باشند؛ با اين همه، پيش از هر گونه توصيه بايد پژوهش‌هاي بيشتري انجام پذيرد. سودمندي پروبيوتيک‌ها در درمان يا پيشگيري از سرطان به اثبات نرسيده است. نگراني‌هايي درباره بي‌خطري کاربرد پروبيوتيک‌ها در شيرخواران و کودکان دچار نقص ايمني، ناتواني مزمن، بيماري شديد يا داراي وسايل پزشکي کارگذاشته‌شده در بدن، وجود دارد.همچنین پروبیوتیک ها در جلوگیری از میر ناشی در کودکان جوان موثر است. و بیفیدوباکتریوم در برابر عفونت های تنفسی در نوزادان موثر است. سندرم روده تحریک پذیر سندرم روده تحریک پذیر (IBS) یک اختلال عملکردی گاسترواینتستینال (رودی-معدی) است که 20 درصد جمعیت را تحت تاثیر قرار می دهد و در زنان شیوع بیشتری دارد. بوسیله دردها یا ناراحتی های شکمی و نقص عملکرد روده مشخص میشود.عفونت ها و التهابات روده ای در ایجاد IBS نقش دارند.تغییرمیکروبیوتا روده نیز نقش مهمی در ایجاد و ادامه IBS بازی میکند.تفاوت های کمی در میکروب های روده ای کنترل های سالم ( تعداد بیشتر  Lactobacillus و Collinsella) و بیماران IBS (تعداد بیشتر Bacteroides و Allisonella در بیماران IBS با هبیت های روده ای مخلوط  و ruminococci وstreptococci در یبوست عمده IBS) به اثبات رسیده است. Total count گروه Clostridium coccoides و گروه B. catenulatum به طور عمده ای در بیماران IBS کمتر از افراد سالم بود.به علاوه میکروبهای مدفوعی بین انواع مختلف IBS ( یبوست , اسهال , درد) متفاوت بود.این نتایج مشاهده اخیر که IBS با تغییر میکروبیوتا روده ارتباط دارد را حمایت میکند.برخلاف ان تفاتی در تعداد باکتری های مدفوعی قابل کشت مثل bacteroides, bifidobacteria, spore-forming bacteria, lactobacilli, enterococci, yeasts در بین گروه های کنترل و IBS مشاهده نشد.اگرچه تعداد کلی فرم ها و همچنین باکتری های هوازی رشد کرده در گروه IBS بیشتر از گروه کنترل بود.ازنتایج مشهود تغییرات میکروبیوتا روده افزایش تخمیر غذا با تولید گاز,سوجذب اسیدصفرا, تغییرات در محرک روده ای و حساسیت عملکرد ,فعالیت ایمنی مخاطی و التهاب کمتراست.اثرات L. plantarum 299V روی تخمیر کولونی در یک ازمایش 4 هفته ای در 12 بیمار IBS که قبلا تحت درمان قرار نگرفته بودند مورد بررسی قرار گرفت.هیچ مزیتی بدنبال تجویز L. plantarum 299V مشاهده نشد.اگرچه این سویه تولید هیدروژن در کلون را کاهش داد اما از لحاظ کلینیکی به اندازه کافی موثر نبود.در مطالعه دیگر DSM 9843 L. plantarum را در نمونه های مدفوعی %84 از 30 شرکت کننده در گروه پروبیوتیک و همچنین در بیوپسی مقعدی %32 این بیماران یافت شد.هیچ تغییر عمده ای در Enterobacteriaceae چه بعد ویا قبل از دوره تجویز مشاهده نشد به جز اینکه Enterococusi در گروه دارونما (Placebo) افزایش یافت و در گروه مورد ازمایش تغییری نداشت. 77 بیمار IBS به صورت تصادفی انتخاب شدند که L. salivarius UCC4331 یا Bifidobacterium infantis 35624 را دریافت کنند. Lactobacillus و Bifidobacterium در نمونه های مدفوعی تشخیص داده شدند. B. infantis 35624 موجب کاهش علائم IBSشد که پیشنهاد شد این ارگانیسم دارای نقش تعدیل کننده پاسخ های ایمنی immune-modulating در این اختلال دارند.در یک مطالعه کوتاه مدت  L.paracasei  زیر گونه paracasei F19 روزی دو بار برای 14 روز تجویز شد تا اثر و تحمل پذیری ان در بیماران IBSکه یبوست و اسهال داشتند بررسی شود.پس از پایان دوره درمان در 52/49 بیمارIBS  با اسهال (%92.2( یا در 48/42 از بیماران IBS با یبوست دیگر دردی مشاهده نشد. در یک سری 20 تایی از بیماران محتوای L. paracasei زیر گونه paracasei F19 در مدفوع قبل و بعد از درمان مورد بررسی قرار گرفت.انالیزهای میکروبیولوژیکی روی مدفوع بارمیکروبی کمتری از L. paracasei زیر گونه paracasei F19 قبل از درمان و افزایش قابل توجهی در بار میکروبی بدنبال درمان اشکار کرد.پروبیوتیک چند گو نه ای به طور عمده ای علائم IBS را کاهش داد.در طی یک دوره مطالعاتی 6 ماهه هر فرد روزانه  یا یک کپسول پروبیوتیک حاوی L. rhamnosus GG, L. rhamnosus Lc705, Propionibacterium freudenreichii زیرگونه shermanii JS, Bifidobacterium breve Bb99 یا یک کپسول دارونمادریافت می کردند. LGG و Bb99در اکثر موارد در گروه پروبیوتیک در طی 6 ماه تشخیص داده شدند.گروه های باکتریایی انالیز شده میکروب های روده ای به طور نسبی در طی مصرف مکمل ثابت بودند به جز Bifidobacterium که در گروه دارونما ها افزایش و در گروه پروبیوتیک کاهش پیدا کرد.پروبیوتیک تمایل به کاهش فعالیت β-glucuronidase داشت.(%67 از افراد در گروه پروبیوتیک در مقابل %38 در گروه دارونما) اگرچه تغییر عمده ای در فعالیت β-glucosidase در طی دوره درمان مشاهده نشد. دومین ازمایش کلینیکی انجام شد تا مکانیسم بهبود علائم IBS توسط پروبیوتیک چند گونه ای مشخص شود. اثر L. rhamnosus GG, L. rhamnosus Lc705, P. freudenreichii subsp. shermanii JS, B. animalis subsp. lactis Bb12 روی تثبیت میکروب های روده ای با high-throughput microarray بررسی کردند که با انالیزهای همزمان همه گونه های باکتریایی روده ای شناخته شده را امکان پذیر میساخت.تثبیت باکتری ها مشاهده شده همانطور که شاخص تشابه میکروبی با مصرف پروبیوتیک زیاد میشد در عوض با مصرف دارونما کاهش پیدا میکرد. بنابراین این پروبیوتیک ها چند گونه ای برای بهبود علائم IBS و تثبیت فلور میکروبی روده مناسب هستند. Immunomodulation (سازگاری پاسخ های ایمنی ) میکروبیوتا روده بزرگترین منبع محرک میکروبی ایجاد میکنند که اثرات مفید و مضری روی سلامت انسان میگذارد.بنابراین به عنوان یک فاکتور مهم در ایجاد و بلوغ سیستم ایمنی روده ای نقش دارد.میکروب های ذاتی نقش مهمی را در تحریک و ایجاد ایمنی سیستمیک و مخاطی در نوزادان تازه متولد شده بازی میکند.تغییر میکروبیوتا روده ممکن در پاسخ های التهابی در الرژی و بیماری های التهابی روده دخالت داشته باشد. پروبیوتیک ها ممکن بوسیله پایدار کردن محیط میکروبی روده و نفوذپذیری سد روده ای , افزایش تجزیه انتی ژن روده ای و تغییر توان ایمنی زایی (immunogenicity) از فرایند های التهابی جلوگیری کند.تحریک و سازگاری پاسخ ایمنی قابل قبول ترین توضیحات برای مکانیسم عمل پروبیوتیک ها در برابر باکتری های پاتوژن هستند. سیستم ایمنی ذاتی و اینتراکشن با پروبیوتیک ها سلول هایی که در ایمنی ذاتی شرکت دارند سریعا به عوامل عفونت زا واکنش نشان میدهند و یک حفاظت اولیه را برای میزبان فراهم میکنند. واکنش التهابی ابشاری از وقایع را در تلاش برای حذف عوامل مهاجم به راه می اندازد.اولین خط دفاع در شناسایی هدف خود توانایی اختصاصی ندارد. بازیکنان کلیدی در پاسخ های ایمنی ذاتی شامل سلول های فاگوسیت (نوتروفیل ها,مونوسیت ها و ماکروفاژها) و NK cellsهستند. سلول های فاگوسیت بوسیله شیمیوتاکسی به محل عفونت جذب میشوند و ماکروفاژها می توانند سایتوکین ها را ترشح کنند که سایر سلول های التهابی مانند نوتروفیل ها استخدام کنند. در مراحل اولیه عفونت NK cells سریعابه سلول های الوده به ویروس با کشتن سلول های هدف الوده شده واکنش نشان می دهند. دسته دیگری ازسلول ها که سلول های دندریک DCنامیده میشوند همراه با ماکروفاژها و مونوسیت ها ارتباط یا پلی بین ایمنی ذاتی و اکتسابی برقرار میکنند.همچنین اینهامیتوانند به عنوان سلول های ارائه کننده انتی ژن (APC) عمل کنند. این نقش  bridging برای ذاتی کردن پاسخ های ایمنی اداپتیو ضروری است. همچنین سلول های ایمنی ذاتی پاسخ سیستم ایمنی اداپتیو را از طریق تولید سایتوکین ها تحت تاثیر قرار میدهند. سیتوکین ها پروتئین هایی هستند که ارتباط بین سلول ها را امکان پذیر میسازند.انها برای تنظیم پاسخ های ایجاد شده در ایمنی ذاتی و اداپتیو ضروری هستند. ایمنی ذاتی باید بین خودی و غیر خودی براساس انتشار نشانه های خاصی بوسیله پاتوژن ها تفوت قائل شود.این نشانه ها بین پاتوژن ها مشترک است اما با سیگنال های سلول ها بدن انسان متفاوت است. بسیاری سویه های پروبیوتیکی می توانند مکانیسم های دفاعی مثل فاگوسیتوز و فعالیت های NK را تحت تاثیر قرار دهند. علاوه بر این اثرات مثبت پروبیوتیک ها روی عملکرد NK cell ها و فاگوسیتوز نه تنها در شرایط کلینیکی مشاهده شده بلکه در تحریک سیستم ایمنی در افراد سالم خصوصا سالمندان هم مشاهده شده است.در افراد سالم پروبیوتیک ها احتمالا پاسخ های ایمنی غیراختصاصی را تحریک میکنند در حالیکه در افراد الرژیک یا Atopic (پیدایش بیماری با افزایش IgE) انها منجر به افزایش واکنش به  hypersensitivity می شود. سیستم ایمنی مخاطی و واکنش با پروبیوتیک ها سطح مخاطی سیستم گاسترواینتستینال که ناحیه ای که بیش از 300m2 را میپوشاند به طور پیوسته با عوامل عفونی و انتی ژن های خارجی برخورد میکند.وقتی پروبیوتیک به صورت دهانی دریافت میشوند انها در سیستم باقی مانده و جذب نمیشوند. بنابراین برای تحت تاثیر قرار دادن پاسخ ایمنی در سطح مولکولی سیستم گاستراینتستینال مناسب است.پاسخ ایمنی مخاط روده دارای خصوصیات شناسایی معینی می باشد .ان به عنوان اولین ارگان ایمنی عمل میکند. زیرا حاوی بافت لنفوئیدی مرتبط با روده Gut-associated lymphoid tissue (GALT) است. GALTاز تجمعات بافت لمفوئیدی شامل Payer’s patches یافت میشود. روده باعث حفاظت ما می شود زیرا اپیتلیوم ان بوسیله موکوس پوشیده شده که مانع تماس مستقیم میکروارگانیسم ها میگردد. سیستم ایمنی باید با همه انتی ژن ها برخورد کند تا تشخیص دهد کدامیک نیاز به پاسخ ایمنی دارد و کدامیک می توانند به صورت بی ضرر تحمل شوند.انتی ژن های روده ای از مسیرهای مختلفی بدست می ایند. انتروسیت ها (سلول های اپیتلیال روده ای) انتی ژن ها را از لومن روده به lamina propria منتقل میکنند. انتروسیت ها حتی میتوانند به عنوان APC عمل کنند.نمونه گیری انتی ژن (Antigen sampling) نیز در Payer’s patches صورت میگیرد جاییکه اپیتلیوم های تخصص یافته که اپیتلیوم مرتبط با فولیکول (FAE) Follicular-associated epithelium نامیده میشوند یک یا چند فولیکول لمفوئیدی ساخته شده از B و T سل ها و DC و ماکروفاژها را میپوشاند.FAEاز اینتروسیت ها و سلول های M ساخته شده است. اثبات شده که DC با استفاده از دندریت ها به عنوان سلول ها محافظ در لومن روده ای بدون ایجاد اختلال در اتصالات سطحی محکم انها عمل میکنند. نهایتا اپیتلیوم روده ای حاوی لمفوسیت های اینترااپیتلیال (IEL) Intraepithelial lymphocytes می باشد که در بین اینتروسیت ها قرار دارند.سیستم ایمنی روده ای بوسیله فرایند های تنظیمی پیچیده ای اداره میشوند که امکان حذف میکروارگانیسم ها میدهد در حالیکه انتی ژن های غذا و فلور خودی را تحمل میکند.اینتراکشن بین گونه های پروبیوتیک و اینتروسیت ها برای تولید کنترل شده سیتوکین ها و کموکاین هایی که بوسیله سلول های اپیتلیال ترشح میشوند ضروری می باشد.اثبات شده که برخی میکروارگانیسم های پروبیوتیک در شرایط ازمایشگاهی بیان مولکول های ضد التهابی را در یک روش وابسته به سویه افزایش می دهند.اینتراکشن بین پروبیوتیک ها و سلول های M , Payer’s patchesایجاد میشود و نقش این سلول ها در انتقال انتی ژن از میان اپیتلیوم روده توجه خاصی را به خود جلب کرده است.اثبات شده که پروبیوتیک ها یا حداقل تولیدات انها می توانند به سیستم ایمنی مخاطی روده دسترسی پیدا کرده و برای یک مدت معین مقاومت کنند و یک پاسخ ایمنی اختصاصی را به راه اندازند.برخی پروبیوتیک ها می توانند تولید IL-8 بوسیله چسبیدن به اینتروسیت ها تنظیم کنند. کیفیت و دز اماده سازی پروبیوتیک ها ممکن تولید IL-8را تحت تاثیر قرار دهد. IL-8 به نظر میرسد که سایتوکین اصلی که بوسیله اینتروسیت ها بدنبال برخورد با یک ارگانیسم پروبیوتیک تولید می شود. سیتوکین IL-8 به عنوان یک جذب کننده شیمیایی نوتروفیل عمل میکند.گونه های پروبیوتیک از نظر ظرفیت افزایش بیان IL-8 با یکدیگر متفاوتند و برخی گونه ها حتی باعث کاهش تولید IL-8سلول های اپیتلیال می شوند زیرا همه این یافته ها براساس استفاده لاین های سلولی به عنوان مدل های ازمایشگاهی است و انها الزاما شرایط واقعی داخل بدن را نشان نمی دهند. گذشته از IL-8 اینتروسیت ها می توانند سایر سایتوکین ها مثل IL-6 در حضور ارگانیسم های پروبیوتیک ترشح کنند.در کل این مطالعات بیان میکند که اینتراکشن بین باکتری های پروبیوتیک و اپیتلیوم روده یک تعیین کننده کلیدی برای تعیین سایتوکین ها بوسیله اینتروسیت ها و احتمالا فرایند اغاز کننده فعالیت سازگاری پاسخ های ایمنی (immunomodulatory) است.همچنین این فرایند قبل از برخورد با سلول های سیستم ایمنی اتفاق می افتد. سیستم ایمنی اداپتیو و اینتراکشن با پروبیوتیک ها لمفوسیت ها (B وT) بازیکنان ضروری در پاسخ ایمنی اداپتیو هستند.ایجاد پاسخ های ایمنی اداپتیو طولانی تر از پاسخ ها ایمنی ذاتی است.سیستم ایمنی اداپتیو از طریق توانایی تشخیص و به خاطر سپردن  انتی ژن های محرک میتواند حفاظت موثری را در برابر پاتوژن ها فراهم کند.مسلح شدن با این حافظه ایمنی دفاع قوی را در برابر عفونت های ثانویه ایجاد میکند.لمفوسیت ها دارای رسپتورهای انتی ژنی اختصاصی هستند.بنابراین هرلمفوسیت بومی دارای یک رسپتور انتی ژنی با ویژگی های منحصربفرد است که با هم یک فهرستی از لمفوسیت های پلی کلونال را می سازند که می توانند به بسیاری از انتی ژن ها پاسخ دهند. B سل ها با ترشح انتی بادی در پاسخ ایمنی شرکت میکنند در حالیکه Tسل ها عمدتا برای ایجاد ایمنی وابسته به سلول تلاش می کنند. Tسل ها می توانند به سلول های T helper ) CD4 که Th نامیده میشوند) و سلول های T سیتوتوکسیک (CD8+) تقسیم می شوند.سلول های B انتی ژن های خود را از طریق رسپتورهای B سل ((BCR شناسایی می کنند. Tسل ها نمی توانند انتی ژن را بدون کمک شناسایی کنند.انتی ژن مورد نظر باید بوسیله یک مولکول اصلی و مناسب کمپلکس سازگاری بافتی ) MHC) ارائه شود.سلول های دندریتیک سلول های اصلی ارائه دهنده انتی ژن هستند و انها نقش مهمی را در به راه انداختن پاسخ های ایمنی اداپتیو برعهده دارند. ماکروفاژها و لمفوسیت های Bنیز می توانند بعنوان APC تخصص یافته عمل کنند وقتی فعال می شوند لمفوسیت های نابالغ در داخل سلول های افکتور تکثیر و تمایز می یابند. سلول های T , CD8+ به سیتوتوکسیک تبدیل می شوند که انها می توانند سلول های الوده را نشانه بگیرند.سلول های Tکمکی CD4+ پاسخ ایمنی را بوسیله فعال کردن و تنظیم سایر سلول ها مانند ماکروفاژها و Bسل ها کنترل میکنند. تحریک تولید IgA بوسیله پروبیوتیک ها بسیاری سویه های پروبیوتیک به طور موثری تولید IgA بوسیله سلول های B تحریک میکنند که به ایجاد ایمنی هومورال روده ای بوسیله اتصال به انتی ژن کمک میکند در نتیجه دسترسی انها به اپیتلیوم را محدود میکند.اثبات شده که مصرف برخی سویه های پروبیوتیک بدنبال واکسیناسیون علیه Slmonella typhi, روتا ویروس یا polivaccine سبب افزایش مقدار کلی IgA در مدفوع و IgA اختصاصی بیشتر علیه ان بیماری خاص میگردد.بنابرابن پروبیوتیک ها می توانند Seroconversion (تغییر ازمون سرو از منفی به مثبت که حاکی از پیدایش پادتن هایی در پاسخ به عفونت است) IgA در طی بهبودی یک بیماری روده ای افزایش دهد.B.bifidum  یه طور عمده ای تولید IgA در Payer’s patches و گره های لنفاوی مزانتریک افزایش می دهد. B.bifidum  به صورت تعجب برانگیزی به جای تحریک پاسخ های ایمنی هومورال بیشتر دارای اثر ایمنی سیستمیک بود. تحریک سلول های دندریک بوسیله پروبیوتیک ها سلول های ارائه دهنده انتی ژن و بیشتر DC بازیکنان اصلی در تعیین تعادل Th1/Th2 و ایجاد سازگاری هستند. DC ها می توانند سلول های T, CD4+ راهنمایی کنند تا به Th1,  Th2 حتی Th3 تمایز پیداکنند.ارگانیسم های پروبیوتیک پاسخ های ایمنی را بوسیله تحت تاثیر قرار دادن بلوغ DCتنظیم میکنند. چندین مطالعه اثبات کرده اند که پروبیوتیک ها می توانند بلوغ DCرا تحریک کنند. در کل این مطالعات نشان دادند که بسیاری از این ارگانیسم های پروبیوتیک به عنوان عوامل ضدالتهاب عمل می کنند به این صورت که DCها را تحت تاثیر قرار می دهند تا یک شرایط بدون پاسخ را القا کنند. به صورت تخصصی تر بوسیله تقویت ایجاد Tسل ها با خواص تنظیم کنندگی ایمنی. سایر مطالعات پیشنهاد میکنند که برخی سویه های پروبیوتیک DCتحریک میکنند تا پاسخ های T سل بسمت یک مسیر پیش التهابی با تحریک ترشح سطوح بالاتری از IL-12 نه IL10 تنظیم کنند.این نتایج نشان می دهد که اگرچه پروفایل های سیتوکین ترشح شده بوسیله DC اغلب به سمت پاسخ های ضد التهابی هدایت می شوند اما انها وابسته به سویه باقی می مانند.تنظیم سیتوکین های DC بوسیله پروبیوتیک ها ممکن در ایجاد مولکول های موثر بیشتری برای درمان بیماری های روده ای دخالت داشته باشد. تعادل  Th1/Th2 و پروبیوتیک ها سلول های T کمکی دو نوع هستند. سلول های Th1 و Th2. انها بوسیله سیتوکین هایی که تولید می کنند وا کنش ها و پاسخ های ایمنی که در ان درگیر هستند تشخیص داده می شوند. سلول های Th1 سیتوکین های پیش التهابی مانند اینترفرون گاما   , INFγتومور نکروزیز فاکتور الفا TNFα و IL-2 تولید میکنند.در حالیکه سلول های Th2 سیتوکین های IL-4, IL-5, IL-6 و IL13 را تولید می کنند. سایتوکین های تولید شده بوسیله سلول های Th1 فاگوسیتوز و تخریب پاتوژن های میکروبی را تحریک میکند.در حالیکه سایتوکین Th2مانند IL-4 و IL-5 معمولا پاسخ ایمنی نسبت پارازیت های بزرگ را القا می کنند. تمایز سلول های T نابالغ به Th1 یا Th2 بستگی به شرایط محیطی دارد که این فرایند قطبیت Polarisation نامیده می شود. مسلم که تمایز Th1 متکی به  INFγ و IL-2 است.حضور IL-12 یک ابشار سیگنال دهی را تحریک میکند که بیان به سمت تمایز Th1 با بکارگیری فاکتور رونویسی T-bet متمایل می کند. فاکتور T-bet همچنین بوسیله سرکوب بیان فاکتورهای مورد نیاز برای پروسه تمایز زیرمجموعه Th2 از تمایز به سمت  Th2 ممانعت به عمل می اورد. تمایز Th2 حضور IL-4 را در محیط خارج سلولی را باثبات می رساند که منجر به بیان GATA-3 که یک تنظیم کننده اصلی به سمت تولید Th2 است. GATA-3 همچنین المنت های ضروری برای فرایند تمایز به سمت Th1 سرکوب می کند. Th1و Th2 می توانند با فعالیت یکدیگر با بلوکه کردن بلوغ قطبی سلول های نوع مخالف یا بوسیله بلوکه کردن عملکرد رسپتورهای ان مقابله کنند. این حلقه تنظیمی اجازه تمایز کامل به سمت یک زیر مجموعه را می دهد یا به عبارت دیگر یک فرایند تصمیم گیری را به راه می اندازد.تعادل بین تولید سیتوکین Th1و Th2می تواند جهت ونتیجه پاسخ ایمنی را تا تعیین کند. تعادل صحیح بین پروفایل های Th1و Th2به دلیل اثر ممانعتی انها روی یکدیگر احتمالا به سختی بوجود می اید. فرضیه بر این مبناست که زیرکلاس های  Th1و Th2پاسخ های ایمنی را به سمت از بین بردن پاتوژن های داخل سلولی (Th1) یا به سمت عفونت های انگلی و خارج سلولی جهت دهی می کنند.پاسخ متمایل به سمت Th1 با بیماری های التهابی مزمن در ارتباط است در حالیکه پاسخ غیرعادی نوع Th2 از خصوصیات واکنش الرژیک است.سیستم ایمنی مخاطی خود را در وضعیتی قرار می دهد که به تولید IgA و ایجاد پاسخ Th2 نسبت به Th1 تمایل دارد.این تمایل حتمی نمی باشد. برخی بیماری های التهابی روده ای مزمن مانند کولیت اولسراتیو از Th2 مشتق شده اند در حالیکه سایرین مانند بیماری crohn پروفایل سایتوکینی با واسطه Th1 نشان می دهند.پروفایل های سایتوکینی نقش مهمی را در ایجاد هموستاز ایمنی روده ای بازی می کنند. پروبیوتیک ها می توانند بوسیله تحت تاثیر قرار دادن تولید سایتوکین های رنج وسیعی از سلول های ایمنی در روده خصوصا اینتروسیت ها اثر immunomodulatory را اعمال می کنند.اثرات انها ظاهرا وابسته به سویه می باشد. بسته به سویه پروبیوتیک ها می توانند اثرات پیش یا ضد التهابی بوسیله برهم زدن تعادل Th1/Th2 القا کنند که فرایند تمایز سلول کمکی و CD4+ را برهم میزند. بسیاری مطالعات نشان میدهد که هر پروبیوتیک سیستم ایمنی را از روش منحصر بفردی تحت تاثیر قرار می دهد. مطالعات همچنین اثبات می کند که خصوصیات mmunomodulation اختصاصی باکتری هستند. بنابراین باید تاکید کرد که که مطالعات ذکر شده در این بخش تولید سایتوکین ها در پاسخ به ارگانیسم های پروبیوتیک تحت شرایط مختلف in vitro, in vivo, فیزیولوژیکی و کلینیکی بررسی می کنند.نتایج بدست امده وقتی سلول های مونونوکئر خونی محیطی pheripheral blood mononuclear cells (PBMC) با پروبیوتیک ها تحریک می کنیم متفاوت از نتایج بدست امده از زمانی که تولید سیتوکین های موضعی در روده به دنبال مصرف دهانی پروبیوتیک اندازه گیری می کنیم. وقتی پروبیوتیک ها مصرف می شوند به جای سلول های موجود در خون ابتدا با سلول های ایمنی در محل القا روده ای واکنش می دهند. مطالعات in vitro عمدتا غیرفیزیولوژیکی هستند. زیرا سلول ها را جدا از سایر ترکیباتی که معمولا با انها واکنش دارند بررسی می کند.به همین دلیل که مدل هایی که مخاط را تقلید می کنند هر زمان که امکان ارزیابی عملکرد ایمنی پروبیوتیک باشد باید از مدل های سلول های خونی ترجیحا انتخاب شود.اگرچه تحقیقات in vitroکاربردی ترین راه ارزیابی پاسخ ایمنی سلول خونی بوسیله پروبیوتیک ها است اما واقعیت فیزیولوژیکی نشان نمی دهد و بررسی پاسخ ایمنی سلول روده بهترین گزینه است.خروج از مطالعات in vitro به کل بدن باید با احتیاط صورت گیرد و اثرات پروبیوتیکی مشاهده شده در ازمایشگاه باید بوسیله مطالعات کلینیکی مناسب تایید شود. استفاده از موش های ترنسژنیک و سایر مدل های حیوانی امکان مطالعه بهتر این مکانیسم ها را می دهد. علاقه به اثر پروبیوتیک ها روی تعادل Th1/Th2 منجر به بسیاری ازمایشات کلینیکی برای بررسی اثر پروبیوتیک ها در درمان تعدادی از بیماری های التهابی مزمن و الژی گردید.جدول زیر(11.6و11.7) خلاصه ای از اثرات in vitro, in vivo و اثرات کلینیکی پروبیوتیک ها در مورد تغییر Th1/Th2 است. جدول 11.6 اثرات پروبیوتیک ها در مورد تغییر Th1/Th2 به سمت Th1 است. این در مورد بیماری crohn که یک بیماری التهابی مشابه اماس مفاصل و مدل خود ایمنی انسفالومیلیتیس است.جدول 11.7 اثرات پروبیوتیک ها در موارد تغییر Th1/Th2 به سمتTh2است که در مورد الرژی ,atopic dermatis و برخی بیماری های مزمن التهاب روده مثل کولیت السراتیو است.این مطالعات پیشنهاد می دهد که پروبیوتیکها وقتی در نوزادی تجویز می شوند می توانند برای درمان و جلوگیری از الژی مفید باشند اما در بزرگسالان اثر کمتری دارند.برای مثال هیچ اثر محافظتی برای سایر علائم اتوپیک در بزرگسالان الرژی یا اسم دیده نشد.بنابراین مطالعات کلینیکی بیشتری برای تعیین اثر پروبیوتیک در جلوگیری از بیماری های اتوپیک نیاز است. نتیجه گیری حضور ارگانیسم های پروبیوتیک در دستگاه گوارش یک فاکتور مهم برای اثرات مفید انها روی میزبان است و به  روش تجویز دز و گونه مرتبط می باشد. میکروبیوتا روده یک محیط شدیدا رقابتی که توانایی گونه های های پروبیوتیک برای مقاومت در دستگاه گاسترواینتستینال محدود می کند. تغییر در فلور میکروبی روده افراد IBSنشان می دهد که پروبیوتیک ها می توانند برای ممانعت از اسیب به اکوسیستم میکروبی بدنبال گاسترواینتریتیس یا تجویز انتی بیوتیک ها مصرف شوند.میکروبیوتا روده به عنوان یک عامل مقدماتی در ایجاد سیستم ایمنی بعد از تولد می باشد. اینتراکشن بین پروبیوتیک ها و اینتروسیت ها برای اغاز سازگاری پاسخ های ایمنی ضروری می باشد. پروبیوتیک ها بروی بسیاری از سلول های روده اثر میکنند تا سیستم ایمنی را به سمت فعالیت پیش یا ضد التهابی هدایت کند که بستگی به گونه , تنظیمات و پارامترهای ایمنولوژیکی  اندازه گیری شده و نوع سلول هایی که روی انها اثر می گذارند دارد.ازمایش تحریک پاسخ ایمنی سلول خونی بوسیله پروبیوتیک ها واقعیت فیزیولوژیکی را ارائه نمی دهد و ازمایش پاسخ ایمنی سلول روده گزینه بهتری خواهد بود. برای هر سویه جدید پروبیوتیک پروفایل های سیتوکینی که بوسیله لمفوسیت ها ترشح می شود و اینتروسیت ها و یا DCs که با سویه تماس پیدا می کنند باید تعیین شوند. این امکان تعیین خواص ضد یا پیش التهابی گونه و مصارف ویژه کلینیکی ان را ایجاد می کند. محصولات پروبیوتیکی که تشدید کننده ایمنی هستند باید توسط اطلاعات دقیقی حمایت شوند تا اهداف هر سویه مشخص شود.اثرات پروبیوتیکی مشاهده شده در ازمایشگاه باید توسط مطالعات کلینیکی تایید شوند.یافته های کنونی هیچ توضیحی در مورد نحوه اعمال اثر این ارگانیسم یا در مورد اینکه کدام مولکول های باکتریایی یا رسپتور های سلولی مسئول ان ها هستند نمی دهند.مطالعات زیادی برای تعیین مکانیسم دقیق پروبیوتیک ها در ایجاد ایمنی سیستمیک و مخاطی باید صورت گیرد. استفاده از موش های ترنسژنیک یا سایر مدل های ازمایشگاهی اجازه مطالعه بهتر این مکانیسم ها را می دهد.
برچسب‌ها: پروبیوتیک
+ نوشته شده توسط mahya در شنبه پانزدهم بهمن 1390 و ساعت 22:46 |